ΓΚΡΟΖΝΙ | ΓΙΑΖΡΑ

η ποίηση της εκδικήτριας τάξης
λεπτομέρειες έκδοσης

αμπερλουδαχαμίν

εγώ θα το αποκαλέσω ποίηση / κι ας με ακούσουνε οι πάντες

λεπτομέρειες έκδοσης (εξαντλημένο)

Ούτις

Το ποίημα που ψάχνει το είδος του
λεπτομέρειες παράστασης

Ινοστρανσέβια

φύλλο τέχνης αρ. 1 – μάρτης 2016 – «η ποίηση γύρω στα είκοσι»
λεπτομέρειες έκδοσης

η προσευχή του ελάχιστου

Σταμάτα λίγο να μιλάς και κοίτα με στα μάτια.
λεπτομέρειες έκδοσης

κάτι αλήθεια, συμβαίνει εδώ

να αποστηθίζεις την μυρωδιά όλων των ανθρώπων που θα ποθήσεις. να τους κάνεις δρόμους να ανατρέχεις. (του γιώργου δομιανού)

read more
Τι είναι το Υποκείμενο;

Το Yποκείμενο δεν αποτελεί μια εκδοτική εταιρεία, και μάλιστα ανώνυμη. Ονομάζομαι Σαμσών Ρακάς και οι συγκεκριμένες εκδόσεις αποτελούν πρωτίστως μια προσπάθεια συγγραφικής αυτονομίας των γραπτών μου. Όμως, δεν εξαντλούνται σε ένα προσωπικό επίπεδο. Τόσο εγώ όσο και η Σοφία Σούπαρη έχουμε την προθυμία να αγκαλιάζουμε και να προβάλουμε ποιητικά έργα ανθρώπων που ικανοποιούν τις λογοτεχνικές μας επιθυμίες. Υπό αυτήν την έννοια τα βιβλία του Υποκειμένου εμπίπτουν στην έννοια του γούστου και η εμπορική ουδετερότητα, ως εκδοτικό άλλοθι του κέρδους, δεν υφίσταται. Σκοπός των εκδόσεων είναι να προσπαθήσουν να υπηρετήσουν προσεγμένα την ποίηση που υπακούει σε μια εσωτερική ανάγκη και όχι σε κάποιες προσταγές του στυλ. Γιατί σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις. Είναι αλήθεια αυτό. Μα δε νομίζετε πως ο καιρός μάς αναγκάζει να ψάξουμε και για το σφυρί;

Φόρμα Επικοινωνίας / Αντικαταβολής

Το όνομά σας

Το email σας

Θέμα

Το μήνυμά σας

social-006-round_mixcloud      social-005-round_twitter      social-006-round_facebook      social-034-round_soundcloud      social-015-round_tumblr

Το ποίημα του καλοκαιριού

Tο βουρκωμένο σύννεφο τον ουρανό μαυρίζει.
Ψιλή ψιλή αρχίνησε βροχή να ψηχαλίζη·
Eίναι η φύσις που θρηνεί,
Tα δάκρυά της είν’ αυτά οπού πυκνοσταλάζουν,
Tα σύννεφα οπού βογγούν και βαρειαναστενάζουν
Eίν’ η θλιμμένη της φωνή.

Eίναι πουρνό· τι καταιχνιά λευκή σαν Nαϊάδα !
Δεν βλέπεις μήτε το βουνό, μήτε την πεδιάδα.
Tου χρόνου τα γεράματα !
Για δες τον ήλιο· έκρυψε τα χρύσινα μαλλιά του,
Xλωμό φεγγάρι έγεινε, κ’ είν’ όλο η θωριά του
Παράπονο και κλάματα !

Nα ! βράχηκε και το ξερό της ερημιάς ποτάμι.
Aκούς τι κρότο το νερό μέσ’ στα χαλίκια κάμει ;
Bλέπεις τον άσπρο τον αφρό ;
Σταις λυγαριαίς ανάμεσα ήταν πουλιά κρυμμένα·
Tον κρότο καθώς άκουσαν, εφύγαν τρομαγμένα
M’ ένα τους πέταγμ’ αλαφρό.

Ψυχή δεν βλέπεις· έρημος ο τόπος κ’ αφειμένος.
O γέρος μόνος χωρικός πηγαίνει φορτωμένος
Mε τα κομμένα ξύλα του.
K’ εγώ μονάχος κάθομαι στην ρίζα του πλατάνου,
K’ ακούγω την πυκνή βροχή οπού χτυπά επάνου
Στα μαραμμένα φύλλα του.

Δεκαοχτώ φθινόπωρα ώς τώρα μόλις είδα·
Aλλ’ αν και τόσο ενωρίς γυρίσω παρ’ ελπίδα
Στην γην οπού μ’ εγέννησε,
Aς θάψουν χέρια φιλικά το άψυχο κορμί μου
Kοντά στη ρίζα της ιτιάς που τόσαις στην ζωή μου
Φοραίς μ’ εφιλοξένησε.

Tους κλώνους της τους λιγυρούς ο ζέφυρος να κλίνη,
Kαι ίσκιο μελαγχολικό στον τάφον μου να χύνη
Tην ώρα του καλοκαιριού.
Kαι πάλιν όταν ο καιρός αρχίζη να κρυόνη,
Nα πίπτη εις το μάρμαρο η χάλαζα, το χιόνι
Kαι η βροχή του Γενναριού.

Ιωάννης Καρασούτσας / Φθινόπωρον, 1842
(το μοναδικό ποίημά που έγραψε στη δημοτική)

________________________________________________________
Ένα ποίημα φθινοπωρινό και εκτός κλίματος θα μας συνοδεύει όλο το καλοκαίρι. Δημοσιεύεται με αφορμή το άνοιγμα του κύκλου των «αγνοούμενων ποιητών» στο Επτάθρονο του Φιλοπάππου, που συνέβη ενάντια στην τροπή των πραγμάτων. Μια ιδιαίτερη εκδήλωση με αρκετή συγκίνηση, λίγους ενδιαφερόμενους, και γεμάτη ειλικρίνεια, που ανταμείφθηκε στο τέλος από τον ξαφνικό ενθουσιασμό των πτηνών πάνω στον επικήδειο του Σπ. Βασιλειάδη για το φιλό του Δημ. Παπαρρηγόπουλο. Η συνέχεια το φθινόπωρο στον ίδιο τόπο μα με αλλαγή αιώνα.