ΓΚΡΟΖΝΙ
του ΓΙΑΖΡΑ
Ζούμε σε χρόνο δανεικό από τις χήρες της Σρεμπρένιτσα
Το Γκρόζνι είναι εδώ. Η πρωτεύουσα της Τσετσενίας χτυπάει στην καρδιά των Εξαρχείων. Γιατί το πρώτο βιβλίο του Γιάζρα είναι πλέον γεγονός. Μη με μπερδεύεις για Σάββατο / είμαι απλά μια γαμημένη Τρίτη, ξεκαθαρίζει από νωρίς, και γίνεται φανερό: το βιβλίο αυτό δεν απευθύνεται σε όλους. Γιατί οι λέξεις του δεν μνημονεύουν τις πέργολες του Αιγαίου αλλά τον Λουκμάν, μια τυχαία ράφτρα, το παιδί που δολοφονήθηκε παιδί, μια πόρνη από τη Σενεγάλη. Γιατί οι λέξεις του έχουν αποδράσει από τα μαθηματικά της εξουσίας και φώλιασαν κάπου στην Αθήνα, εκεί όπου ο Δεκέμβρης έχει καμιά, εκεί όπου οι εργάτες σπάσαν τα ρολόγια στα καμπαναριά. Γιατί είναι εξόριστος από τότε που είπε δεν έχω πατρίδα / κατοικώ μέσα στις λέξεις / μαυροφορεμένες / αιχμάλωτες. Γιατί οι λέξεις του δεν χαρίζονται στους νέους ποιητές που όλη την ώρα ποζάρουν για λαϊφστάιλ περιοδικά / μιλώντας για τη λοξή τους τη ματιά / ενώ κοιτάνε πάντα μπροστά. Γιατί οι λέξεις του αγκαλιάζουν τους ανθρώπους που έστυψαν τις γροθιές τους στo θάνατο ενός εργάτη. Όλους αυτούς που κουβαλούν στις χούφτες τους τη σκόνη της πατρίδας: Έφυγε η Συρία έφυγε / πήρε τη γεωπολιτική της θέση κι έφυγε / κι έμειναν όλοι να κοιτούν τη μαύρη τρύπα στο χάρτη. Πολλοί είναι οι λόγοι που το μέταλλο του βιβλίου αυτού δεν προορίζεται για όλους παρά μονάχα για αναγνώστες και αναγνώστριες που εντοπίζουν στην ποίηση ένα πεδίο απελευθέρωσης. Κι είναι σίγουρο πως εκείνοι θα καταλάβουν πως το Γκρόζνι δεν βγήκε από τυπογραφείο. Εξήλθε απευθείας από μεταλλωρυχείο. Γκρόζνι θα πει: ποίηση από μαντέμι.

Κολάζ εξωφύλλου: Jar Moff

Επιμέλεια & διορθώσεις: Ράνια Καραχάλιου, Ελένη Μπούρου

Σχεδιασμός έκδοσης & σελιδοποίηση: Morgan S. Bailey

Τώρα δα η ευτυχία μού χτύπησε το παράθυρο˙ στο λαιμό φόραγε διαμάντια,  ήταν κορδωτή και ξιπασμένη, ένα άθροισμα θεαματικής πληρότητας, μια ατομικότητα. Τώρα δα η ευτυχία κάθισε λίγο πιο κει˙ μου πρόσφερε τη φρικτή μηχανική της, τις ηθικές αρετές της, το βαθύ της χτυποκάρδι, μου εξέθεσε τις απόψεις της για τη ζωή, μα δεν είπε λέξη για τα εγκλήματά της. Την αγνόησα, γύρισα πλευρό, τη βλαστήμησα. Όχι, δε θα γίνω δολοφόνος για χάρη της.

Εγώ κάθε πρωί καταπίνω τον πόνο με κορνφλέικς, κάθε βράδυ αμφισβητώ τη λογική μου. Ο Θεός είναι άξιος συμπαραστάτης μου˙ προσεύχεται σε μένα, τρώει από το σώμα μου, πίνει από το αίμα μου˙ μερικές φορές κάθεται στα πόδια μου, του χαϊδεύω τα μαλλιά.

Έγνοιες, συμπόνια, τύψεις δεν σημαίνουν τίποτα για μένα˙ κάθε Κυριακή διαβάζω επικήδειους σε εκκλησίες, συγνώμη, δεν παίρνω παραγγελίες. Κάθε φορά που ακούω τη λέξη ειρήνη κοιμάμαι μ’ ένα όπλο στο προσκεφάλι μου.

Γιάζρα είναι τ’ όνομά μου˙ αγία πουτάνα, μπάσταρδος ποιητής, κάποιες φορές πολεμιστής, τις περισσότερες δειλός. Ξέρω ποιος είμαι: έχω σπιλώσει την τιμή κάθε έντιμης οικογένειας, έχω βγάλει σέλφι με κάθε εθνοπροδότη, έχω μαζέψει κατάρες από κάθε καταραμένο ποιητή˙ οι παρομοιώσεις είναι το δυνατό μου σημείο.

Βάλε με μπροστά σε μια μηχανή κι εγώ θα τη σαμποτάρω, ή στείλε με στον πόλεμο και θα λιποτακτήσω. Δώσε μου μια πατρίδα κι εγώ θα την προδώσω, ή θα δολοφονήσω τον τύραννο και θα διαπομπεύσω τον πρωθυπουργό. Κλείσε μου εμφανίσεις σε τσίρκο, ή σε φεστιβάλ λογοτεχνίας˙ βρίσε με, φτύσε με κι εγώ θα σταυρωθώ για χάρη σου. Μάθε με να διαβάζω τα όνειρα, δίδαξέ με κολακείες και γαλιφιές, γιατί σε κάτι πρέπει να χρησιμεύουν κι οι ποιητές.

Γράφω για τους ανέστιους, τους ξυπόλητους, τους πένητες, τους τελευταίους στη σειρά. Είμαι μια υπόσχεση που κανείς δε θα κρατήσει.

Αρθρογραφία

Deutsche Welle
lifo
Guardian

 

περισότερα στοιχεία για το έργο του ΓΙΑΖΡΑ μπορείτε να βρείτε στον προσωπικό του ιστότοπο:

 http://jazrakhaleed.blogspot.gr/