Ημερολόγιο · σελίδα νούμερο τέσσερα

Μαρ 23, 2017

Κι αν το αμάξι κινείται, εσύ παραμένεις μέσα του στατικός· φαινόταν εύστοχο ευφυολόγημα πριν την εμπειρία του καλεμιού. Την οποία τη λες και βιο-χαρακτική. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για απόπειρα «επέκτασης» της όποιας σκηνής, μα περισσότερο για συστροφή, για εσωτερίκευσή της. Κι αν η καρδιά των Αθηνών έχει γκαράζ, δεν είναι η καρδιά το χαμένο κέντρο. Σταθμευμένος ο Σαμσών ανάμεσα σε μαύρο και σε κόκκινο – όμως μη σπεύσουν οι μπογιατισμένοι (εκτός κι αν είναι από κάρβουνο) : «εγώ μισώ την εξουσία / δεν είμαι αναρχικός». Στην Τήνο μού’ χαν πει πως ο Χαλεπάς, όταν δημοσιογραφιάς τον ρώτησε για τον Χίτλερ, κόμπιασε λίγο, το καλοσκέφτηκε και αποκρίθηκε: “Γλύπτης είναι;” Μπορεί να ξέχασε κι αυτός να γίνει αλήτης. Πάντως εάν επρόκειτο για παράσταση που έπρεπε να την πάρεις προσωπικά, θα κρατούσα μια πιπιλιά μεταξύ δεινοσαύρων, τη Honda-Γεωργούσης και μία χλέπα ουίσκι στον ακάλυπτο. Το κεράκι-κεράκι. Πράξη σημαντική, πρωτοπόρα, ιστορική κ.ο.κ. Πάντως βγαλμένη. Επειδή ο Ούτις on the road – άρα κι εν τη γενέσει του· και επειδή -για δευτερόλεπτα ολόκληρα- ένιωσα το ανομοιοκατάληκτο της Συγγρού.

ΥΓ: Βεβαίως, τα περί «φιδιού» εντός του Ρενώ ήταν ψεύδη. Δεν ήταν ένα το φίδι.

Κείμενο – Φωτογραφία: Πάνος Κουτούλιας