α! δε σου πα, μου ‘κανε
παράπονα ο ουρανός εχτές
πως δεν τον κοιτάζω τις νύχτες τελευταία
τι να του έλεγα;
ότι πια δεν τον χρειάζομαι
επειδή βρήκα τον ουρανό
και μάλιστα πιο ξάστερο σε σένα;
τι να του έλεγα; πως
με ξεμυάλισες τελείως;
δείλιασα και τίποτα δεν είπα
έσκυψα μόνο το κεφάλι μου
κι έψαξα για υπόστεγο να του κρυφτώ
με κάποιες τύψεις είναι η αλήθεια
που πρόδωσα το θαύμα της σιωπής
για να κοιτάξω το συμφέρον της καρδιάς μου